Dag 20 : Disentis - Andermatt (992 m hoogteverschil, 35 km)

Het hoogtepunt van mijn reis van 20 dagen, nog 10 km afdalen naar het eindpunt van de Eurovelo 15.

Dit zou de dag moeten worden. Maar de ervaring leerde dat de omstandigheden een mooie route, zoals langs de Bodensee, roet in het eten kunnen gooien. Het weerbericht was echter alleen maar zon. Ik had me voorgenomen de tijd te nemen en eerst de tent te laten drogen, anders sjouw je die plas water ook mee omhoog. En ik was best gespannen over de tocht. Gisteren was behoorlijk moeizaam, erg steil af en toe en heel slecht terrein. Vandaag gaat het alleen nog maar over glad asfalt en volg je de weg van al het andere verkeer.

De ochtend begon met 5 °C bij de tent en de zon liet te lang op zich wachten. Dus ondanks wat dralen, stevig ontbeten (extra boterham) en rustig de fiets weer opgepakt. De opening begon met een supersteil stuk van de camping naar de hoofdweg en daarna klimmen naar Disentis. Een bonus vam extra 100 hoogtemeters alvast. In no time konden alle handschoenen en laagjes uit, want de zon melde zich met flinke warmtekracht. Daar gaan we op weg naar Sedrun, het laatste plaatsje voor de echter klim op de pas met de haarspeldbochten. Dat verliep eigenlijk boven verwachting goed. In Sedrun mijzelf nog even goed beloond met lekkers van de bakker en een verse cappuccino op een terras. En daar gaan we.

Mooi vind ik dat je de hele tocht, eiegnlijk al vanaf Chur, wordt begeleid door de Rhätische Bahn. En ook hier slingert de rode treinzich omhoog door tunnels en prachtige boogbruggen. Het is alsof je in een Faller landschap fietst. En treinen zijn ook wel een beetje mijn ding.

Gestaag klimt de weg omhoog en beginnen we aan de eerste haarspeldbochten. Af en toe een foto noopt tot een stop, waardoor de benen even kunnen relaxen. Eigenlijk rijd ik best lekker omhoog, snelheid 6-7,5 km/uur.

Uiteindelijk kom je boven de boomgrens en zijn de hoge toppen van de Urner Alpen al zichtbaar. Adembenemend.

Er is redelijk veel vekeer, maar ik vermoed niet zoveel als in het hoogseizoen. Auto’s en motoren en natuurlijk race- en e-fietsers. Ik wordt op een enkel geval na redelijk netjes ingehaald. Sommige (veel) motorrijders denken dat zo’n pas een speelplaats is waar geen maximum snelheid van 80 geldt. Ergerlijk.

En dan ben ik er, op de Oberalppass, 2000 m hoog. Stralend weer. En ik voel me prima en blij dat ik dit zo goed doorstaan heb. Op de pas staat een kleine vuurtoren, mét zwaailicht. Die symboliseert de verbinding met de zee. Rotterdam, waar al het water dat hier ontspringt uiteindelijk uitmondt in de Noordzee. Zo groot als ik de Rijn onderweg heb gezien, zo bescheiden beek is het hier.

Natuurlijk had ik mijn fameuze alcoholvrije Weizen op één van de terrassen kunnen drinken. Maar ik besloot mijn Helinox stoeltje op een soort plateautje uit te klappen en met mijn brandertje een bakkie te gaan zetten. Ik had immers nog twee dikke boterhammen met kaas in de tas zitten.

En dan …. datgene waarvan je al 3 weken hoopt dat je dat mag meemaken, de afdaling van 10 km naar Andermatt. Was de beklimming al een prachtige ervaring, de afdaling was nog mooier. Door een onbeschrijfelijk mooi landschap met diep beneden Andermatt al zichtbaar, rijd ik met 45-50 km/uur naar beneden. Om me overigens niet te laten weerhouden in de remmen te gaan en foto’s te maken. Het is onvergetelijk.

Dan sta ik plotseling in Andermatt (op de rotonde met de ingelegde steenbok voor de kenners). Hier staat er nog maar één richtingbordje voor de Eurovelo15 (Schweizer Nationalroute 2), terug richting Disentis. Terwijl ik dit schrijf overvalt met dezelfde emotie als op dat moment, ontroering. Dat ik dit heb mogen en kunnen doen. Dat ik hier in goede gezondheid ben aangeland. Maar vooral omdat de laatste dagen en zeker deze dag van een ongekende ervaring zijn geweest.

Nu sta ik op de Gotthard camping. En deze camping heeft voor mij een besluit genomen: ik moet morgen verder, want er is een “Treffen”. Van wat weet ik niet, maar ik kan hier maar één nacht staan. Dús ga ik morgen richting de Furka en Grimsel. Dat is nog veel meer hoogtemeters, maar ik ga het proberen. Vanaf de Grimsel afdalen naar Meiringen. Ik ben dan nog wel even onderweg naar Bern. Hopelijk ben ik niet te overmoedig, anders is er nog de trein. Maar liever zie ik die voorlopig vanaf de fiets. Mijn laatste deel van de Eurovelo 15 beschrijving is in handen gegeven van de Zwitserse Post. Mijn doel is bereikt. De beloning was een goddelijke dag.

Ik ga stoppen met deze blog voor vandaag.  Morgen wordt een zeer spannende dag. De dag daarna komt er wat regen, dus het kan net. Na de regendag komt er weer zonnenschijn.

Alle  mensen, vrienden en familie en last but not least, mijn lieve Roos en Mary bedankt dat jullie me gevolgd en aangemoedigd hebben. Het heeft van deze tocht een bijzondere ervaring gemaakt!

Op weg naar Sedrun.

Fotostop. Op de achtergrond de serpentinen.

Rail away, vanaf de fiets. Hier Station Oberalpsee.

We zijn er bijna: Andermatt aan de Gotthardstrasse.

Begin en voor mij eindpunt van de Eurovelo 15, de Rijnroute.

Mijn beloning bij Hotel Drei Köninge & Post. Ooit in een ver bergsportverleden hier nog overnacht.