Dag 12 : Osenbach - Rheinfelden (105 km)

De Basler Münster werd bereikt naar een wat moeizame route.

Vandaag is de dag dat ik Zwitserland binnenrijd. Met enige pijn in het hart verlaat ik mijn mooie “Zweedse”  camping en zet de afdaling in naar het brede Rijndal. Ik kan nu niet meer een Eurovelo route volgen tot ik weer bij de Rijn ben. Met behulp van een geheel niet gedetailleerde touristenfolder fiets ik lokale fietsroute tot ik weer de aansluiting met de Eurovelo 15 heb. Waar ik ook weer van ga afwijken. De laatste kilometers naar Weil am Rhein (de grens) gaan langs een ultrarecht kanaal en ook nog over gravel. Je ziet niks. Ja bomen, het kanaal, een grasberm, het fietspad, weer een grasberm en tenslotte weer bomen. En dat kílómeters lang.  Dat wordt me te gortig, dus gewoon maar op een verkeerweg fietsen. Is er een beetje autoverkeer, glad asfalt en vooral uitzicht op de bergen in zowel Duitsland als Frankrijk en op velden vol zonnebloemen. Op de GPS zie ik dat we vandaag zeker de 100 wel gaan aantikken. Ik doe voorzichtig met de klimmetjes in verband met de knieën, die moeten nog langer mee.

In Weil am Rhein had ik een grote fietsenzaak ge-Googled om een nieuwe helm uit te zoeken. En dat is geslaagd. De mooiste en de best zittende was nog relatief goedkoop ook (een Specialized met MIPS, maar dat mag je zelf opzoeken wat dat is).

De fiets mocht in de winkel staan. En met een nieuwe helm op Zwitserland in (sorry dat ie een beetje scheef staat).

Dan Bazel in. De stad is omgeven door industrie, wegen en spoorwegen. En dat merk je als je door de stad je weg moet zoeken. Net als in Duitsland zijn er fiets-voetpaden. Maar ook hier wordt je daar een beetje gek van. Dan weer op de stoep fietsen, dan weer een fietsstrook, die plotseling ook nog naar de andere kant van de weg gaat. Dan weer niks. Probleem is ook dat we in Nederland altijd blauwe ronde fietsborden plaatsen. Dat is hier niet zo (en evenmin in Duitsland en Frankrijk). Vaak staat er alleen een versleten fiets geschilderd op het beoogde fietspad. Ik geloof zelfs dat het niet verplicht is. Dus rijd ik ook vaak gewoon op de weg. Ik ben nog niet één keer gevaarlijk gepasseerd. Iedereen houd afstand en haalt ruim in. Kom daar in Nederland maar eens om!

Dit is de Dreiländerbrücke waar de grenzen van Duitsland, Frankrijk en Zwitserland elkaar raken. Vlak voor Bazel.

Op weg naar de Basler Münster.

De tijd begint te dringen. Ik zie dat de aankomst op de camping steeds later wordt en ik moet ook nog eten kopen. Uit ervaring weet ik dat het een hoop geklooi is om de stad weer uit te komen. Maar ik moet eerst voor de Münster hebben gestaan. Dus rijd ik eindelijk het chique centrum van Basel binnen en neem even een kijkje in de Münster (gebouwd van 1019 tot 1500). Niet heel spannend, maar wel een mijlpaal. Ik heb er nu ruim 1000 km opzitten.

Nu hoop ik ook eindelijk, het is al voorbij 15:00 uur, wat te kunnen eten. Immers dat is deerlijk mislukt toen ik kort voor Weil am Rhein in Huningue, op een schijnbaar leuk Frans terrasje een bier (0.0 hè) en een salade bestelde. Na 30 minuten had ik inmiddels wel het bier, en ook bijna op, maar geen salade. Mijn pogingen om bij de wat norsige Franse dame alsnog duidelijkheid te krijgen over de komst van de salade liepen op niets uit. Toen ik de patron aansprak in deels Frans, deels Engels, kreeg ik te horen dat ik maar Frans moest praten. Dus heb ik m’n biet betaald en veder met een lege maag. Inmiddels kon je in Bazel niet meer eten, pas weer van af 19:00. Aldus heb ik die 105 km op twee energy bars afgelegd. Op de camping aangekomen had ik wel honger. Maar daarin heeft de COOP inmiddels voorzien.

O ja, en dan ook nog even wat Zwitserse Franken uit de muur trekken, want in Duitsland moest je vaak cash betalen. Laten die Zwitsers daar dus geen probleem mee hebben. Hier kan je gelukkig alles weer digitaal doen.

Nou kan ik ook nog wat over de camping zeggen, maar dat wordt teveel. Kijk maar naar het plaatje. Ik lig nu overigens twee dagen voor op mijn schema.