Wijn, wijn, wijn. En zon. De hele dag na al die regen.
Over deze dag kan ik alleen maar euforisch zijn. Voorspelt was droog weer en het doel was eerst Colmar via de Eurovelo 5 (Canterbury - Rome). De camping van Obernai was erg goed bevallen. Lekker geslapen en met verse baguette en croissant ontbeten. Daardoor wat later weg, 9:15. En meteen aan het werk, want deze route loopt door de uitlopers van de Vogezen en dat betekent voortdurend klimmen en dalen.
De route was absoluut s c h i t t e r e nd ! Voortdurend fiets je op fietspaden tussen de wijnstokken en authentieke wijndorpjes door. Redelijk dichtbij de Vogezen met op de toppen torens en kastelen. Omdat ik geen plek aandeed voor 12:00, ergens tussen de wijnvelden met prachtig uitzicht de brander en koffie uitgepakt en lekker een bakkie gedaan.
Na de middag Colmar binnengereden. Dat is dus een soort Straatsburg in het klein. Erg toeristisch, maar ook wel erg mooi en rijk aan oude huizen in de typische vakwerkstijl. Maar eigenlijk vind ik de kleinere dorpen leuker om te verblijven. Overigens dient nog vermeld te worden dat het fietspad vlak voor binnenkomst bij Colmar, twee bijzonderheden vertoont: 1. de kwaliteit van het asfalt is erg slecht, zeker in vergelijking met al het voorgaande, en 2. er bevinden zich plotseling schaars geklede dames, dan wel wat vaag heen en weer wandelend, dan wel op een klapstoeltje zittend, langs de weg. Het zijn er niet veel en klandizie is in geen velden of wegen te bekennen. Bij passeren blijkt dat ik niet tot de doelgroep behoor, want ik wordt geen blik waardig gekeurd. De Eurovelo 5 wordt voor meerdere doeleinden benut, althans rondom Colmar.
De fietspaden waren bijna zonder uitzondering (zie hierboven) mooi geasfalteerd. Dat was beter dan in Duitsland, waar ik toch wel veel op gravel en betonplaten heb moeten rijden.
Uiteraard ben ik op deze weg ca. 25 km naar het westen afgeweken van de Eurovelo 15, maar het is het waard geweest.
Slechts een klein stukje van de oude stad van Colmar.
De heer en wijn zijn om onduidelijke reden niet ver van elkaar …
De camping van Osenbach krijgt een 4,6 op Google Maps en ligt in de bergen. Niet erg op de route. Maar ik houd van mooie campings. Ze zijn er niet alleen om te slapen. Dus dat werd klimmen, met al 80 km in de benen, waarvan ook nog eens een flink aantal wat kortere klimmetjes. Het was het waard. Meerdere keren ingehaald door racefietsers. Waarbij een van het mijn het woord ‘respect’ toevoegde.
Heerlijk rustig hier en ik had - niet toevallig natuurlijk - een associatie met Zweden. Door de ruimte, de rust en de soort bomen en begroeiing. Ik heb er geen spijt van gehad. En nu morgen. Afdalen richting het drielandenpunt. En dan Zwitserland in, op weg naar de Bodensee. En misschien nog even kijken of ik daar een nieuwe fietshelm op de kop (…) kan tikken. Want die was ik kwijt geraakt. Of had ik dat al geschreven in de vorige blog. Even checken.
De weg naar Osenbach. Waar je nog niet stijl hoeft te klimmen.
Mijn Scandinavische campingplekje.
Reactie plaatsen
Reacties