Dag 7 : Loreley - Biebesheim (112 km)

Fietsen tussen de wijnstokken.

Sinds tijden niet zo’n lange afstand op eigen kracht gefietst, 112 km. En dan nog met een fiets van zeker 40 kg. Dat het ook anders kan laat een Zwitsers echtpaar zien die ik zag op de Loreleyblick. Dit wat oudere (60+?) stel was onderweg naar Basel. Zij hadden echt niks bij zich. Een superklein tentje, bijna geen kleren en zeker geen kookgerei ( brander, tankjes, pannensetje). Ze deden aan bikepacking. Lichtgewicht fietsen voorzien van bagage pakketten op het stuur, de stang of het zadel. Dus niks degelijke  voor- en achtertassen op frames. Die staan dus later op dan ik en zijn eerder weg. Punt: ze zijn met z‘n tweeën en ontbijten irgendwo, maar niet bij de tent. Zo kan het ook. Snel en lichtgewicht en met wat meer geld elke avond uit eten. Dus ik denk ‘die zie ik niet meer terug’. Dus wel. Na Mainz, terwijl ik weer tussen de wijnstokken fiets, zitten ze te rusten onder een abri. Ik zwaai ze gedag en peddel verder. 
Wat volgt is dat ik met de pont bij Nierstein oversteek naar de rechteroever en op weg ga naar camping Riedsee. Mispoes, daar kan ik niet terecht. En misschien gelukkig maar, want het ziet er allemaal niet heel florisant uit, veel vaste plaatsen en een ‘Campingwart’, in de vorm van een struise roodharige dame, die op zijn minst wat direct over komt. Dus toch maar bellen voor de zekerheid naar de volgende Campingwart, want die ligt op nog eens 16 km fietsen. En na een warme dag heb ik er al 96 km opzitten. Laten we zeggen dat ik voorbereid was op deze tegenvaller.

Op dus naar Camping Rheinblick. Eenmaal daar geïnstalleerd, komen na 1 uur die Zwitsers met hun bikepacking fietsjes aankakken. Nou, wel leuk natuurlijk. En omdat ze Zwitsers zijn (?) krijgen ze van mij wat deet op de benen en armen gespoten, want het sterft hier van de muggen. Zweden is er niks bij.  Ik moet nog nog veel hebben van de loyaliteit van de Zwitsers straks, dus je weet nooit.

Dus, nu maar meteen over de camping. Kijk uiteindelijk sta je op een groen grasveldje tussen andere fietsers in met goed en ietwat gedateerd sanitair. Tot zover niks nieuws. Maar dan de ontvangst. Door een zogenaamde Campingwart dus. Via de Eurovelo 15 route rijd ik de laatste kilometers over gravel en zie de camping links van mij achter een hek liggen. Na 200 meter wijst een vast staanplaats meneer mij op een klaphekje in het hek waarachter de Wart Thomas moet huizen. Dus weer terug langs het campinghek. En inderdaad ik heb het bordje met deurbel gemist. Thomas blijkt een wat morsige man, die je niet moet haasten. (moet je mij hebben) en waarvan zijn gelaatskleur een structureel biergebruik verraad. Ik krijg een sleutel van het hekje, alléén dat ene hekje en die ook op de wc en de douche past en betaal € 10. Waarna zich nog een kleine scene afspeelt omdat hij niet zonder daar enige moeite voor te doen terug heeft van € 20. De man is ok, maar je moet hem geen grote daden willen laten verrichten.

Mijn tentje omgeven door medefietsers.

Kastelen en rijnaken.

Bij Bingen. De Rijn wordt hier weer breder. Erg breed zelfs. 

Dan nog even over de fietstocht. Twee keer met de veerpont over. Na de Loreley naar de rechteroever en vlak voor de camping bij Nierstein weer terug naar die rechteroever, want bij Mainz over de brug naar de Altstadt. Het was een een mooie route. Net als gisteren was het fietspad vanaf de Loreley koninklijk. Overal zie je burchten liggen of oude stadjes met wachttorens. Mainz heeft een mooi oud centrum, waar het wel even lastig was om een terrastafeltje te vinden. Voor mijn inmiddels rituele alcoholvrije Weizen met iets lokaals te eten. Maar toch gelukt.  Daarna verder. Wat wijnstokken en de bergen wijken hier weer. De Rijn wordt hier ongelofelijk breed. Bijna een meer. Met eilanden in de rivier.

Ondanks de afstand, heb ik de rit prima doorstaan. Knieën en hamstring behoeven aandacht, maar houden zich goed. Eigenlijk heel lekker hier bij en in mijn tentje.

De dom van Mainz.