Dag 6 : Linz am Rhein - Loreley (84 km)

Dit is níet de Loreley, maar één van de vele kasteeltjes die zich zijn gaan vertonen op de route.

Vandaag Koblenz gepasseerd. Een beetje een tussenmijlpaaltje. Na de prima nacht in het verjaardagshotel, besloten om Camping Loreleyblick aan te doen. Een flink tochtje, maar de vaart moet erin blijven zitten.

De aankomst in Koblenz was schitterend. Je arriveert op het “Deutches Eck”. Een legendarisch punt waar de Moezel en Rijn samenstromen. Op dat punt staat een gigantisch beeld van Keizer Wilhelm I. Het staat symbool voor de Duitse eenheid. Het beeld is aan artillerievuur ten onder gegaan maar na de Wende, toen het keizerbeeld minder politiek beladen was, weer in oude glorie hersteld. Mocht je er eens terecht komen zijn er twee dingen van belang. Ten eerste is er een prachtig gelegen stadscamping met dito faciliteiten precies op die hoek met dús een schitterend uitzicht op de rivieren, Das Eck en het fort op de berg. Echt gaan staan als je de kans krijgt. En dan kan je nog met een kabelbaan vanaf Das Eck over de rivier naar het fort. Lekker toeristisch, maar wel heel leuk.

Mijn persoonlijke hoogtepunt van de dag was, dat ik ter plekke een echte Duitse Curry Wurst heb gegeten, waarvan ik ter ere daarvan hier een foto plaats. Ik heb nog nooit zo’n lekkere gegeten en gezien trouwens. Toch een Duits culinair cultuur product pur sang.

“De” worst.

Dan verder langs de linkeroever vanaf Koblenz. Nu gaat het landschap echt veranderen. Het Rijndal vernauwt zich en ik rijd plotseling tussen wijnstokken en hoge rotswanden. Even later verschijnen de bekende kasteeltjes op de toppen van de bergen. Vanaf Boppard rijd ik een werkelijk schitterend fietspad. Links de Rijn, dan het brede fietspad van glad asfalt, de weg en dan de spoorlijn, waar regelmatig alle soorten treinen als in een Faller scene voorbij komen.

Terwijl er nog wat spetjes regen vallen arriveer ik op de langgerekte camping. Kost niks, dat wil zeggen € 11,40 en dan wel in cash, want we doen in Duitsland op veel plaatsen niet aan pinnen. Waardoor ik een Hollandse zucht van ergernis moet onderdrukken, ook al omdat ik bij het betreden van de receptie vrijwel onmiddellijk op het ontbreken van mijn mondkapje werd gewezen, die ik beslist buiten en niet binnen op moest zetten. Wat dus waar was, maar als je moe bent na een dag fietsen heb je niet de neiging om meteen in de houding te springen.

Nu toch maar hapje eten in het restaurant aan de overkant van de weg. En mij voorbereiden op een nacht vol treinen…. O ja, en nog even bedenken wat ik ga fietsen morgen, want ik loop wat vooruit op mijn planning. Wat maar bewijst dat je zo’n tocht moet laten gebeuren en niet plannen.

De keizer op zijn sokkel.

De eerste wijstokken op de rechteroever.