Dag 17 : Dornbirn - Jenins (76 km)

Met de wijn komt de zon ook weer terug.

Het is hier onbeschrijfelijk mooi. Hier, is het terras van het hotel waar ik dit zit te tikken. Op de voorgrond strekken zich wijnvelden uit richting het brede dal. Landquart ligt helemaal beneden aan de Rijn. Recht tegenover lichten stijle bergwanden op in het zonlicht dat inmiddels door de wegtrekkende bewolking breekt. In het dal zie ik een knalrode Regionalzug door de velden rijden. Als ik opzij kijk zie ik het kerkje van Jenins. Vanuit het dal kruipen bossen de hellingen op, totdat het te stijl wordt, dan komen de rotsen. Het dal is hier breed. De A13 naar Chur, de Alpenstad, ligt onhoorbaar in de verte aan de overkant van het brede dal. Eigenlijk zou je hier de rest van je leven willen wonen.

Maar nu nog even een vervolg op gisteravond. Nadat het tentje was opgezet en ik de warme hap in het camping restaurantje achter de kiezen had, moest ik vanaf het terras (het restaurant sloot om 19:00 uur) toezien hoe de regen in hevigheid toenam. Op de camping ontstonden forse waterstromen. Hoewel ik mijn tentje op een zo gunstig mogelijk plek had opgezet, begon ik me toch zorgen te maken. Het hield ook niet meer op en de hoeveelheid regen begon zorgelijke proporties aan te nemen. Ik begon al scenario’s te ontwikkelen, als met mijn matje en slaapzak de nacht maar onder de overkapping van het terrras door te brengen. Inmiddels was het donker geworden en al mijn spullen lagen in de door het water belaagde tent. Lenzenspullen, koplampje etc. Uiteindelijk heb ik me op een soort van rustiger regenmoment als een haas in de tent begeven om daar dan maar te gaan slapen. Ik was daar ook wel aan toe. De tent dreef duidelijk op een plas water en in de loop van de nacht drong dat uiteraard in de binnentent binnen. Omdat de (geleende) Hilleberg een 3-seizoenen tent is, loopt de buitentent niet door tot de grond. Gevolg is dat er regen tegen de binnentent slaat. Bovendien regende het zo hard het water door het buitendak sloeg. Afijn, om een lang verhaal kort te houden, ik heb het overleefd en met kunst en vliegwerk temidden van plasjes water de meeste spullen droog weten te houden.

Omdat vandaag pas in de middag de regen zou afnemen (inmiddels zit ik dit om 17:00 uur in de zon te tikken), had ik vannacht al besloten een hotelletje te boeken. Het lag nog pal aan de route ook. Maar er moest wel flink voor geklommen worden. En terwijl ik mijn regenjack en pulli daaronder nog aan had, brak op het steilste stuk de zon door. Rijd je de hele dag in de regen en wordt je langzaam doornat, spat het water uit je oren op de laatste klim naar het einddoel.

Maar de tweede helft van de dag mocht er zijn. Na een lunch in een lokale kroeg met slechts één menukeuze voor tussen de middag, ging het weer verder de regen in. Ondanks dat waren er mooie uitzichten. Een groot deel van de route reed op (weer) een Rijndijk, met aan een kant de lawaaiige Autobahn. Toch had dat wel wat. Met het zicht op de steeds hogere bergen had je wel het gevoel dat je ‘on the move’ was. Bovendien was de natuur niet zo gladgestreken als in Duitsland en Frankrijk. En uiteindelijk, toen ik een van de Rijn weg omhoog klom, reed ik weer tussen de wijnstokken in. En dat blijft fantastisch fietsen. 
En nu zit ik in dit hotel in een klein wijndorp (Gasthof zur Bündte in Jenins). Met een magnifiek uitzicht op de wijnvelden, ook vanuit mijn bedje. De zon schijnt, maar er meldt zich ook nog af en toe een licht buitje. De kamer is supermooi. Op een dakterras heb ik de tent uitgespreid om te drogen. Dus het leven voelt alweer stukken beter.

“All is forgiven”.

Mooi hotel in een klein plaatsje tussen de wijnvelden boven Landquart.

Na een natte nacht, vroeg eruit en alles voor de volgende regenbui op het terras organiseren.

Het moment dat de Alpen tussen de wolken zich aankondigen.

Mijn bedje voor vannacht.